Artykuł przeczytany. Czy klient wie, co może zrobić dalej?

„Ten tekst możemy już opublikować”. W naszej wymyślonej kancelarii wspólniczka zamyka poradnik o umowach z kontrahentami. Jest w nim wyjaśnienie, o czym porozmawiać przed podpisaniem dokumentu, ale na końcu zostało tylko „Zapraszamy do kontaktu”. We wpisie nie ma wyjaśnienia, jak temat łączy się z pomocą kancelarii, ani linku do odpowiedniego zakresu usługi. Czytelnik musi sam znaleźć w menu, czy można zgłosić pojedynczą umowę.

Nie znamy liczby osób, które przez to zrezygnują. Możemy za to sprawdzić coś prostszego: czy z artykułu da się przejść do informacji o tej konkretnej pomocy. Blog może odpowiadać na pytania jeszcze przed rozmową. Powinien się jednak przydać także komuś, kto numeru nie zostawi.

Wybierz pytanie, które ma dokąd prowadzić

Otwórz jedną usługę kancelarii i przypomnij sobie pytania zadawane przed przyjęciem takiego zlecenia. Zapisz same pytania, bez przenoszenia treści maili czy akt. Przy ocenie umów może to być „Co przygotować przed rozmową?” albo „Czy kancelaria zajmuje się pojedynczym dokumentem?”.

Wybierz jedno pytanie, na które potrafisz odpowiedzieć ogólnie i konkretnie. Pierwsze może stać się poradnikiem, drugie lepiej wyjaśnić od razu w opisie usługi. Sam fakt, że pytanie padło, nie oznacza konieczności napisania nowego artykułu. Dwa zdania w odpowiednim miejscu mogą bardziej pomóc niż osobny adres z długim wstępem.

Jeśli temat nie dotyczy pracy, którą kancelaria chce wykonywać, zastanów się, po co ma znaleźć się na tej stronie. Może być ważnym komentarzem eksperckim, lecz wtedy jego celem nie musi być kontakt w sprawie konkretnej usługi. Nie dorabiaj do niego sprzedażowego zakończenia tylko po to, żeby każdy wpis prowadził do formularza. W mapie takiego komentarza możesz pominąć usługę i kontakt. Zostaw pytanie, odbiorcę, zakres odpowiedzi oraz osoby i moment przeglądu; kolejnym krokiem może być zajrzenie do źródła lub innej analizy.

Podobne pytania o przydatność treści stawia Google w zaleceniach dotyczących materiałów tworzonych dla ludzi: czy odbiorca dowie się wystarczająco dużo, żeby osiągnąć swój cel? To nie jest obietnica widoczności. Pomaga za to odróżnić poradnik od tekstu, który jedynie ogłasza, że temat jest skomplikowany i warto zadzwonić.

Jeśli chcesz zilustrować mechanizm, stwórz jawnie hipotetyczną sytuację. Przy prawdziwym przykładzie trzeba osobno sprawdzić, co wolno ujawnić. Inicjał zamiast nazwiska nie przesądza o anonimowości: motyw 26 RODO uwzględnia możliwość rozpoznania osoby po dodatkowych informacjach. Odrębnie trzeba uwzględnić tajemnicę zawodową, opisaną w art. 6 Prawa o adwokaturze oraz art. 3 ustawy o radcach prawnych.

Rozpisz drogę jednego artykułu

Wróćmy do naszej hipotetycznej kancelarii. Przyjmijmy, że ocenia ona pojedyncze umowy niewielkich firm, a zakres i warunki pomocy ustala przed pracą. Wtedy mapa może wyglądać tak:

1. Usługa i odbiorca: ocena pojedynczej umowy małej firmy. Czyta osoba prowadząca firmę, która rzadko korzysta z prawnika.
2. Pytanie i skąd je znamy: „Odbiorca przysłał swój wzór. Co przygotować przed rozmową z prawnikiem?”. W tej scenie pada w rozmowie przed zleceniem oceny umowy, zanim klient przekaże dokument.
3. Co daje tekst i czego nie rozstrzyga: czytelnik przygotuje pytania o cel współpracy, wykonanie umowy i wątpliwości. Poradnik nie oceni, czy konkretny dokument chroni jego interesy.
4. Następny krok i zdanie linku: „Zobacz, jak wygląda ocena jednej umowy” prowadzi do właściwej oferty. Pierwsze zgłoszenie opisuje ogólnie potrzebę i termin, bez dokumentów. Osoba szukająca stałej obsługi sprawdzi jej dostępność w ofercie. Jeśli kancelaria jej nie prowadzi, opis usługi mówi to wprost.
5. Kto odpowiada: wskazany prawnik zatwierdza merytorykę, wskazana osoba zmienia i publikuje stronę. W swojej mapie wpisz konkretne osoby, a w kancelarii solo może to być jedna osoba.
6. Kiedy wracamy: zmiana zakresu usługi, kontaktu lub przepisu, na którym tekst się opiera. Przy treści zależnej od dat wpisz również termin najbliższego sprawdzenia.

To wypełniony przykład, a nie propozycja oferty dla każdej kancelarii. Skopiuj pola i zastąp odpowiedzi własnymi. Jeśli przy „następnym kroku” nie ma czego podać, najpierw sprawdź opis usługi. Artykuł nie powinien zastępować informacji o tym, co kancelaria rzeczywiście robi. Sposób przygotowania takiego opisu pokazujemy we wpisie o opisie specjalizacji kancelarii.

Odpowiedź nie może czekać za przyciskiem

Czytelnik naszego przykładu powinien wyjść z tekstu choćby z gotowymi pytaniami do własnej firmy: kto będzie wykonywał umowę, jaki jest cel współpracy, które propozycje drugiej strony budzą wątpliwości i co trzeba jeszcze ustalić. To przykłady informacji do przygotowania rozmowy, nie lista rozstrzygająca, czy umowa jest bezpieczna.

Jeśli poradnik obiecuje pomóc przygotować się do konsultacji, niech rzeczywiście pozwoli się przygotować. Gdy odpowiedź zależy od dokumentu, wyjaśnij, czego bez niego nie da się ocenić i dlaczego. Samo „każda sprawa jest inna” nie pomaga rozpoznać, kiedy ogólna wiedza przestaje wystarczać.

Nie musisz przy tym publikować całej wiedzy o danej dziedzinie. Wystarczy odpowiedzieć na pytanie z tytułu. Możesz podlinkować osobny tekst wyjaśniający sąsiedni temat, jeżeli ten materiał już istnieje. Nie odsyłaj czytelnika do artykułu, którego dopiero masz zamiar napisać.

Link powinien wyjaśniać, dokąd prowadzi

Po wyjaśnieniu granic poradnika daj czytelnikowi możliwość przejścia do konkretnej pomocy. Link powinien prowadzić do jej opisu, a nie na ogólną stronę główną, gdzie trzeba ponownie przeszukiwać menu.

Tak mógłby wyglądać poprawiony ostatni akapit naszego fikcyjnego poradnika. Wyróżnione słowa w gotowym serwisie byłyby linkiem do oferty tej kancelarii:

„Z przygotowanymi pytaniami możesz pójść do wybranego prawnika. Tego, czy konkretne zapisy chronią Twoją firmę, nie da się ocenić bez dokumentu. Jeśli chcesz, żebyśmy zrobili to my, przyjmujemy także pojedyncze umowy: zobacz, jak wygląda ocena jednej umowy. W pierwszej wiadomości wystarczy kilka zdań o współpracy i planowany termin podpisania. Dokument przekażesz po tym, jak potwierdzimy, że możemy się sprawą zająć i uzgodnimy sposób przekazania”.

Nie trzeba dodawać linku do każdego akapitu. Wstaw go tam, gdzie czytelnik może potrzebować informacji, której poradnik już nie daje. Na końcu możesz przypomnieć następny krok jednym spokojnym zdaniem, bez obietnic wyniku i bez sugerowania, że po lekturze na pewno potrzebuje usługi.

W3C zaleca, aby tekst linku opisywał jego cel. „Zobacz, jak wygląda ocena jednej umowy” mówi więcej niż „kliknij tutaj” albo samotne „więcej”. Podobnie Google radzi zachować kontekst i naturalne opisy zamiast upychać słowa kluczowe. Nie trzeba znać kodu strony, żeby przeczytać podpis linku i sprawdzić, czy wiadomo, co się otworzy.

Droga może działać także w drugą stronę. Osobie czytającej ofertę oceny umów możesz pokazać poradnik o przygotowaniu do rozmowy. Przy profilu prawnika można dodać jego rzeczywistą publikację z tego obszaru. Jak to zrobić, opisujemy we wpisie o biogramie prawnika na stronie. Nie musisz linkować wszystkich tekstów do wszystkich usług. Wybierz powiązania, które wyjaśniają coś czytelnikowi.

Sam kontakt też sprawdź. Jeśli na stronie są formularz i adres e-mail, upewnij się, że działają i prowadzą do osoby lub skrzynki, którą ktoś czyta. Procedurę takiej próby oraz podział odpowiedzialności opisujemy osobno w artykule o formularzu i pierwszej rozmowie.

Nie zostawiaj aktualności całemu zespołowi

Przy gotowym tekście wpisz nazwisko osoby odpowiedzialnej za merytorykę i osobę, która potrafi zmienić stronę. To wewnętrzna notatka, niekoniecznie dwa nazwiska do publicznego podpisu. W kancelarii jednoosobowej obie role może pełnić ta sama osoba. Prawnik może przygotować krótką notatkę z ogólną odpowiedzią i źródłami, ktoś inny ją zredaguje, a kancelaria sprawdzi merytorykę i zakres usług przed publikacją.

Przy zaległym przeglądzie zacznij od wpisów opartych na przepisach i datach oraz tych, do których prowadzą linki z oferty. Przy tekście opartym na przepisach zachowaj listę źródeł. Osoba odpowiedzialna za merytorykę sprawdza je przy przeglądzie i ocenia, które twierdzenia wymagają zmiany. Gdy dowie się o nowelizacji wcześniej, ma też do czego wrócić. Sam wpis „zespół sprawdzi” nie przypisuje tego zadania nikomu.

Korekta literówki nie musi udawać nowego opracowania. Google wprost odradza zmienianie dat, by treść wyglądała na świeżą bez istotnych zmian. Jeśli wpis stał się mylący, a nie masz jak go teraz poprawić, ukryj go do czasu poprawki i sprawdź, które strony do niego linkują. Jeśli to komentarz do dawnego stanu prawa, wyraźnie opisz jego historyczny zakres. Nie zostawiaj czytelnika z błędną wskazówką tylko dlatego, że szkoda przygotowanej podstrony.

Gdy czasu starcza na jeden tekst

Wybierz pytanie z jednej ważnej usługi, wypełnij mapę i sprawdź, czy podobna odpowiedź już nie leży na blogu. Jeśli leży, możesz poprawić ten artykuł, dodać brakujący krok i uporządkować linki. Gdy wpisów jest wiele, zacznij od tego, który odpowiada na pytanie najbliższe wybranej usłudze. Nie musisz tworzyć nowej publikacji, żeby wykonać wartościową pracę.

Potem pokaż sam artykuł na telefonie osobie podobnej do Twojego odbiorcy. Zapytaj, co potrafi zrobić po lekturze, czego wciąż nie wie i gdzie szukałaby dalszej pomocy. Jeśli nie umie znaleźć zakresu usługi, popraw opis linku lub jego miejsce. Jeśli niczego nie potrafi zastosować bez telefonu do kancelarii, wróć do odpowiedzi w tekście.

Nie musisz teraz obiecywać publikacji w każdy wtorek. Zacznij od materiału, którego jakość i aktualność kancelaria jest w stanie utrzymać. W naszym przykładzie wspólniczka przed publikacją zastąpi „Zapraszamy do kontaktu” akapitem wynikającym z treści i sprawdzi na telefonie link do oceny jednej umowy. Czytelnik dostanie odpowiedź także wtedy, gdy skończy na przygotowaniu własnych pytań. O rozmowie zdecyduje później.